Σάββατο, 21/01/2017

Πρέπει να έχει κανείς πολύ μεγάλη ψυχική δύναμη και κουράγιο για να εκφράσει όσα είπε ένας συντοπίτης μας (από την Κρεμαστή)!

 AGIOS ANDREAS 98aΠρέπει να έχει κανείς πολύ μεγάλη ψυχική δύναμη και κουράγιο για να εκφράσει όσα είπε ένας συντοπίτης μας (από την Κρεμαστή), για ένα οικογενειακό θέμα που αντιμετωπίζει εδώ και πολλά χρόνια.

Και φαίνεται πως ο κ. Νίκος Ορφανός, τα έχει αυτά τα ψυχικά αποθέματα, όταν μιλώντας στη "Ροδιακή" και συγκεκριμένα στη Ροδούλα Λουλουδάκη, ανέφερε για το πρόβλημα υγείας του παιδιού του, και την απόφασή του να το βάλει στο Ίδρυμα Χρονίων Παθήσεων Παίδων "Άγιος Ανδρέας", (στο Παραδείσι), προκειμένου να επέλθει ηρεμία στα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.

Και πράγματι, αξίζει κανείς να διαβάσει αυτή την συνέντευξη, καθώς στην ίδια κατάσταση βρίσκονται δεκάδες άλλες οικογένειες στο νησί μας, οι οποίες "κρύβουν" παρόμοια προβλήματα που αντιμετωπίζουν για να μην αποτελούν αντικείμενο σχολιασμού!!!

Πιο συγκεκριμένα, στη συνέντευξη αυτή, ο κ. Νίκος Ορφανός ανάμεσα στ΄ άλλα ανέφερε και τα εξής:

"Ο κ. Νίκος Ορφανός από την Κρεμαστή, μορφωμένος, με δουλειά πολύ σοβαρή και οικογένεια στην οποία μεγάλωσαν άλλα δύο παιδιά, αποφάσισε με τη σύζυγό του να βάλει το μικρότερο στο ίδρυμα ʼΑγιος Ανδρέας για να σωθούν οι υπόλοιποι… Μεγάλωνε ήδη δέκα χρόνια στο σπίτι ο Αντώνης, με βαριά νοητική αναπηρία και υπερκινητικός, η απόφαση ήταν δύσκολη.
Βούρκωσε την πρώτη στιγμή που του ζήτησα να μιλήσει γι αυτό όταν τον συνάντησα στη δουλειά του. Αφού το σκέφτηκε πρώτα μου μίλησε τελικά για να απευθυνθεί στις οικογένειες που έχουν το ίδιο πρόβλημα, για να καλέσει τους εθελοντές να πλησιάσουν τα παιδιά, για να ελαφρύνουν όλοι μαζί τον πόνο τους και τη ψυχή τους…

Πώς διαπιστώσατε ότι το μικρότερο παιδί σας έχει πρόβλημα;

Έχουμε τρία παιδιά, τρία αγόρια. Το μικρότερο παιδί μας όταν ήταν επτά μηνών διαγνώστηκε ότι έχει πρόβλημα, έκανε σπασμούς οι οποίοι ήτανε άτυποι. Ένας μη γιατρός δεν θα μπορούσε να το καταλάβει. Έκανε μια έκταση της κεφαλής προς τα πίσω, ένα ελαφρύ τίναγμα το οποίο δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι είναι κάτι αφύσικο. Καταλάβαμε πως κάτι συμβαίνει όταν μια φορά έκανε επανειλημμένα αυτή την κίνηση. Το πήγαμε στον παιδίατρο όπου μέχρι τότε μας έλεγε ότι όλα είναι φυσιολογικά και έτυχε να ξανακάνει αυτή την κίνηση μπροστά του. Μας έστειλε αμέσως στο Παίδων Πεντέλης.

Κι από πότε ξεκίνησε ο δικός σας Γολγοθάς;

Στην αρχή οι γιατροί θεώρησαν ότι θα έχει μόνο μαθησιακές δυσκολίες, δυστυχώς όμως η κατάστασή του δεν εξελίχθηκε κατά τις εκτιμήσεις τους. Του έδωσαν αγωγή με αντιεπιληπτικά φάρμακα, αλλά όπως μας εξήγησε ο παιδίατρος αν το παιδί πάθει σπασμούς πριν τους έξη μήνες της ζωής του που ο εγκέφαλός του δεν έχει διαμορφωθεί μπορεί να του προκαλέσει μόνιμες βλάβες. Αν το πάθει όταν είναι ενός έτους μπορεί να μην του προκαλέσει και τίποτα.

Τα αίτια που του προκάλεσαν τους σπασμούς ξέρετε ποια ήταν;
Μέχρι τώρα άγνωστα παρά το ότι έκανε όλες τις εξετάσεις, παρά το ότι εστάλη δείγμα του αίματός του μέχρι την Ολλανδία. Δεν εντοπίστηκε ούτε άλλη ανωμαλία ή μεταβολικό νόσημα.

Ποια ήταν η εξέλιξή του;

Το παιδί έβλεπα να μην ωριμάζει. Περπάτησε σε ηλικία δύο-τριών ετών. Όλα τα κανε αργά, άργησε να στηρίξει το κεφάλι, να σηκωθεί, να πει την πρώτη του λεξούλα.

Μέχρι πότε έμεινε μαζί σας στο σπίτι το παιδί;

Μέχρι 10 ετών.

Πως ήταν η καθημερινότητα του, πως πήρατε την απόφαση να το βάλετε σε ίδρυμα;

Όσοι έχουν παιδιά γνωρίζουν ότι όταν το παιδί αρχίζει να περπατά και μέχρι να ακούσει τις συμβουλές μας για να μην κάνει κάποια πράγματα ή να τραυματιστεί το ίδιο, χρειάζεται συνεχή επίβλεψη. Αυτή η κατάσταση με τον Αντώνη έμεινε μόνιμη. Ήταν ένα παιδί που αναπτυσσόταν σωματικά, αλλά διανοητικά έμενε στην ηλικία του ενός έτους. Τα πάντα στο σπίτι έπρεπε να προσαρμοστούν στις δικές του ανάγκες. Ταυτόχρονα έπρεπε να προσαρμοστούν τα δύο μεγαλύτερα αγόρια μας που ήταν στην εφηβεία. Εγώ νωρίτερα από τη σύζυγό μου είχα συνειδητοποιήσει ότι κάτι έπρεπε να γίνει για να διαφυλαχτεί η ισορροπία στην οικογένεια. Δεν ήταν εύκολη απόφαση. Η σύζυγός μου μπορεί κι εκείνη να το διαπίστωνε καθημερινά, συναισθηματικά όμως δεν μπορούσε να πάρει την απόφαση.

Είναι 11 χρόνια στον ʼΑγιο Ανδρέα, πώς το είδατε να μεγαλώνει;

Σωματικά αναπτύσσεται, νοητικά δεν έχει εξελιχθεί, μπορώ να πω ότι έχει πάει και πίσω λόγω της ιδρυματοποίησής του. Έχοντας υπηρετήσει όλα αυτά τα χρόνια από διάφορες θέσεις μέχρι και πρόεδρος του ιδρύματος για ενάμισι χρόνο διαπιστώνω ότι οι υπηρεσίες που παρέχονται όσον αφορά την ιατρική κάλυψη, τη σίτιση και την ένδυση τον παιδιών μπορούμε να πούμε ότι είναι σε ικανοποιητικό επίπεδο. Εκεί που υπάρχει το πρόβλημα, η αδυναμία του ιδρύματος, εκεί που υστερεί μιας και ο βαθμός αναπηρίας των παιδιών ποικίλει είναι σ΄ αυτό. Υπάρχουν παιδιά που είναι κατάκοιτα μέχρι και παιδιά που αυτοεξυπηρετούνται. Το πρόβλημα είναι ότι κάποια παιδιά δεν απασχολούνται αρκετά, μένουν κλεισμένα στα δωμάτιά τους όπως τα παιδιά σαν το δικό μου όπου επειδή δεν υπάρχει το απαιτούμενο προσωπικό μένουνε πολλές ώρες της ημέρας κλεισμένα στα δωμάτια.

Εσείς κάθε πότε βλέπετε το παιδί;

Εμείς πηγαίνουμε κάθε μέρα. Πέντε φορές την εβδομάδα η σύζυγός μου και δύο εγώ. Το καλοκαίρι το πηγαίνουμε για μπάνιο, για βόλτα…

Πιστεύετε ότι είναι καλύτερα γι αυτό που είναι στο ίδρυμα;

Ναι, μ΄ αυτό τον τρόπο διαφυλάξαμε την οικογένειά μας. Ίσως πολλοί να μην μπορούν να το καταλάβουν να λένε τώρα που το διαβάζουν «πως μπορείς να αφήνεις το παιδί σου στο ίδρυμα;». Έρχεται όμως η στιγμή που πρέπει να επιλέξεις να διαφυλάξεις την ψυχική υγεία τη δική σου, της συζύγου σου και να επιτρέψεις στα υπόλοιπα παιδιά να μεγαλώσουν φυσιολογικά. Πρέπει να αποφασίσεις το λιγότερο κακό. Αν καταρρεύσεις εσύ όταν απειλείται η ψυχική σου υγεία από την κατάσταση έρχεσαι κάποια στιγμή στο δίλημμα «ποιο είναι το λιγότερο κακό». Και τότε την παίρνεις την απόφαση. Ήταν δύσκολη απόφαση, αλλά σωστή απόφαση. Τρεις φορές κάναμε την προσπάθεια και το γυρίσαμε πίσω το παιδί. Τώρα που το βλέπουμε από απόσταση χρονική πιστεύω ότι ήταν η σωστή απόφαση.

Υπάρχουν οικογένειες που κράτησαν στο σπίτι ένα παιδί με βαριά νοητική αναπηρία και καταστράφηκαν;

Τα άτομα με νοητική στέρηση, τη χειρότερη μορφή αναπηρίας διαφέρουν το ένα από το άλλο στο βαθμό. Υπάρχουν από πολύ βαριές έως πολύ σοβαρές νοητικές αναπηρίες που συχνά συνοδεύονται κι από σωματικές. Με μία ελαφριά νοητική αναπηρία μπορούν κάλλιστα να συνυπάρχουν στο οικογενειακό περιβάλλον. Υπάρχουν και περιπτώσεις με βαριές αναπηρίες. Ένα κατάκοιτο παιδί μπορείς να το έχεις στο σπίτι. Ένα παιδί όμως υπερκινητικό με βαριά νοητική στέρηση διαλύει τη ζωή όλης της οικογένειας, θέλει 24ωρη επίβλεψη.

Τι θα λέγατε σ΄ αυτές στις οικογένειες;

Ο λόγος που σας μιλώ είναι ακριβώς αυτός. Ξέρω ότι πολλές σηκώνουν το σταυρό και νιώθουν ενοχές, ντρέπονται, κρατούν το πρόβλημά τους κρυφό. Πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να αποενοχοποιηθούν, είναι κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα. Είναι ένα λαχείο ατυχίας που πέφτει σε σένα! Όσο νωρίτερα συμβιβαστούμε με το πρόβλημα αφού δεν μπορούμε να το λύσουμε, είναι καλύτερα για όλους.

Όλη τη συνέντευξη στη Ροδιακή μπορεί κανεις να τη διαβάσει εδώ:

http://www.rodiaki.gr/article.php?id=273722&catid=40&maincatid=39

 

 

GOLD SILVER 77 TELIKO 

veludaveluda

KREATAGORA new FINAL

FLWRA 20 TELIKO

STAVROY ELECTRONICS 2013 mikrh